Ժամանակակից գինու մշակույթի մեծ մասը առաջացել է Հին Հունաստանի գինու ավանդույթից: Չնայած  հունական հողի վրա գինու առաջացման ճշգրիտ ժամանակը անհայտ է, այն անկասկած հայտնի է եղել, ինչպես Մինոսական, այնպես էլ Միկենեական քաղաքակրթություններին:
Ժամանակակից Հունաստանում աճող խաղողի  տեսակներից շատերը բավական նման են կամ նույնանման են հին ժամանակներում աճեցված տեսակներին: Իրոք, ամենատարածված  ժամանակակից հունական տեսակը՝ ռենեցիան՝ անուշաբույր սպիտակ գինին, անցումային   տեսակ է  համարվում  այն ժամանակների գինիների միջև, երբ գինու սափորները ծածկված էին փայտի խեժով, ինչը գինուն առանձնահատուկ համ էր հաղորդում: Հունուստանում 6500 տարվա հնագիտական պեղումների տվյալները իրենցից ներկայացնում են Եվրոպայում հայտնի գինու արտադրության  վաղ ժամանակաշրջանը:  «Գինու տոնը»  փառատոն էր Հունաստանի Միկենա քաղաքում, որտեղ նշվում էր «գինու նոր ամիսը»: Որոշ հնագույն հեղինակներ՝ օրինակ հռոմեացի գրող Պլինիոս Մեծը, նկարագրում էր հին հունական մեթոդը՝ խմորումից առաջ ջրազրկված գիպս օգտագործելու,  իսկ խմորումից հետո՝ գինու թթվայնությունը նվազեցնելու համար  հատուկ տեսակի կրաքարի օգտագործման մասին: Հույն գրող Թեոֆրաստոսը տալիս է հունական գինեգործության այս տեսանկյունի ամենահայտնի  նկարագրությունը:
Հին Հույները այնքան շատ  էին սիրում գինին, որ նույնիսկ հատուկ խրախճանքի և գինու Աստված ունեին՝ Դիոնիսոսը, ում անունը հաճախ հիշատակվում էր Հոմերոսի և Եզոպոսի աշխատություններում: Դեոնիսոսը հայտնի էր նաև որպես Բաքոս:
Հունական գինին լայն տարածում ուներ և արտահանվում էր Միջերկրական ծովի ավազանի բազմաթիվ երկրներ, քանի որ հունական ոճի երկունկանի սափորներ հայտնաբերվել են Եվրոպայի տարբեր մասերում: Դրանք սիրում էին նաև սկյութները, որոնք ապրում էին այսօրվա Ուկրաինայի տարածքում և  Սև ծովի հարավում։
Հռոմեական կայսրությունը շատ մեծ ազդեցություն ունեցավ խաղողագործության և գինեգործության զարգացման վրա: Գինին հռոմեական դիետայի անբաժանելի մասն էր, իսկ գինեգործությունը դարձավ եկամտաբեր բիզնես, քանի որ գինու պահանջարկը մշտական էր, ինչպես ազնվականների, այնպես էլ հասարակ մարդկանց  շրջանում: Հռոմեական կայսրության ընդհարձակման ընթացքում նվաճած գավառներում գինու արտադրությունն աճեց այնքան, որ գավառները շուտով մրցակցեցին հռոմեական գինիների հետ: Գործնականորեն Արևմտյան Եվրոպայի գրեթե բոլոր գինեգործական շրջանները ստեղծվել են հռոմեացիների կողմից: Գինեգործության տեխնոլոգիան զգալիորեն բարելավվել է Հռոմեական կայսրության օրոք: Մշակվեցին խաղողի շատ տեսակներ և աճեցնելու մեթոդներ, տակառներ՝ ստեղծված գալերի կողմից և ավելի ուշ ապակե շշեր՝ ստեծված սիրիացիների կողմից, որոնք սկսեցին մրցել թրծակավե սափորների պահեստավորման և առաքման ուղղությամբ: Պտուտակի հունական գյուտից հետո գինու մամլիչները առօրյա սովորական իր դարձան հռոմեական առանձնատներում:
Երբ մ.թ.ա 500թ-ին Արևմտյան Հռոմեական կայսրությունը կործանվեց, Եվրոպան թևակոխեց այդպես կոչված մթին դարերի շրջան, որն ուղեկցվեց  սոցիալական զգալի ցնցումներով: Այդ ժամանակ Հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցին դարձավ միակ կայուն սոցիալական կառույցը: Եկեղեցու միջոցով պահպանվեցին խաղողի աճեցման և գինեգործության տեխնոլոգիաները, որոնք  անհրաժեշտ էին կաթոլիկ զանգվածներին:

27 Հունվարի 2024, Շաբաթ | 2297