Խաշը հեղուկ տաք ապուր է, հնագույն հայկական ուտեստներից մեկը։ «Խաշ» անվանումը առաջացել է հայերեն «խաշել» բառից, նույն բառից են առաջացել նաև այլ կերակրատեսակների անվանումները (խաշլամա, խաշու, խաշիլ)։ Հայ գրականության մեջ արգանակը «խաշոու» կամ «խաշոյ» անվանումով հիշատակվում է 11-րդ դարից, առաջին անգամ՝ Գրիգոր Մագիստրոսի կողմից «Ջերմանց մխիթարություն» աշխատության մեջ։
Խաշ պատրաստելը մի ամբողջ ծես է, երբ տղամարդիկ հավաքվում են երեկոյան և ամբողջ գիշեր եփում են ուտեստը ցածր կրակի վրա։
Խաշի պատրաստման մեջ հիմնականում օգտագործվում են տավարի ոտքեր։ Ուտեստն ավանդաբար ուտում են վաղ առավոտյան՝ մինչև նախաճաշը կամ նրա փոխարեն և տարվա ցուրտ եղանակին՝ աշնանը, ձմռանը և գարնան սկզբում։ Հայաստանում մսային ուտեստների սիրահարներն անհամբեր սպասում են անվանման մեջ «ր» տառը պարունակող ամիսներին` սեպտեմբերից ապրիլ։

19 Հոկտեմբերի 2024, Շաբաթ | 2205